Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Mała dziewczynka z AK
#1
Biegła. Dostała polecenie, więc musiała biec, chociaż serce tłukło się w piersi ze strachu. Brat powiedział, że im szybciej dobiegnie, tym szybciej skończy się wojna. Więc pędziła, na ile tylko mogły jej pozwolić jej chude, dziecinne nóżki. Mijała znajome zaułki, dobrze znane budynki. Tyle razy pokonywała z mamusią drogę z domu do babci. Ale wtedy wyglądało tam zupełnie inaczej. Nie było pyłu, gruzu, śmieci, szczątków mebli, drewnianych krzyży na środku drogi. Teraz w kamienicy babci stacjonowała podobno znajoma Stacha ze swoim oddziałem. Ma przysłać erkaem i granaty na Starówkę, na ich posterunek. Brat tłumaczył jej to długo. Miał wyjątkowo zakłopotaną minę, kiedy się dzisiaj rano odmeldowała. Bała się, że będzie chciał ją zatrzymać... Nie chciał, więc pobiegła.
Przytrzymała ręką beret, zeskakując z muru na bruk szerokiej ulicy Mokotowskiej. „Mama nie byłaby zadowolona, gdyby mi beret teraz spadł i gdzieś tu się zagubił.” – pomyślała z niepokojem, ruszając biegiem w kierunku kamienic. Mamę i młodszego brata zostawili w piwnicy trzy dni temu. Mama płakała. Dziewczynka niepokoiła się o nią. Taka była smutna, wcale nie mogła się uśmiechnąć, nawet, kiedy pomachała jej na pożegnanie. Staszek nie chciał powiedzieć, czemu mama ciągle płacze. Kazał siostrze uważać na apteczkę i nie zadawać głupich pytań. Chyba spodziewał się, że wie. Ale nie wiedziała.
Dostrzegła w chmurze pyłu sylwetki ludzi. Gasili pożar. Co się paliło, nie widziała z powodu dymu. Wiedziała jednak, że gdzie ogień tam najpewniej i kłopoty, i Niemcy. Chciała się cofnąć. Zrobiła nawet kilka kroków w tył. Pomyślała jednak, jak Staszek pożałuje, że ją wziął do Powstania, jeżeli teraz wróci nie wykonawszy zadania. Przeżegnała się i ruszyła w kierunku płomieni.
***
- Jestem łączniczką batalionu „Miotła” ze Starówki! – zameldowała dziewczynka pierwszej napotkanej wśród dymu osobie. Żołnierz zmierzył ją spojrzeniem i otarł rękawem oczy. – Mam meldunek dla pani porucznik Czarnej, gdzie ją znajdę? – wyprężyła się i zasalutowała służbiście. Żołnierz uśmiechnął się drapieżnie.
- Czarnaaa! – krzyknął w dym. – Wiadomość ze Starówki!
Pani porucznik Czarna okazała się młodziutką dziewczyną, młodszą chyba nawet od brata łączniczki. Była brudna, poharatana na twarzy, miała podarty mundur i przekrzywiony hełm. Pod warstwą brudu i pyłu kryła się jednak twarz wyglądająca ładnie i dość przyjaźnie. Tylko spojrzenie przekrwionych z niewyspania, intensywnie zielonych oczu przyprawiło dziewczynkę o niewyjaśniony dreszcz trwogi.
- Co ten dzieciak tu robi, Jacek? – zapytała, niespodziewanie nieprzyjemnym, chropowatym, straszliwie ochrypłym głosem.
- Jestem łączniczką. – dziewczynka znów zasalutowała. – Mam dla pani wiadomość ze Starego Miasta!
Pani porucznik roześmiała się zimnym, ostrym, nieprzyjemnym śmiechem.
- Kto by pomyślał. – prychnęła. – Niedługo mi tu przyślą granatniczy oddział niemowląt. No już się nie obrażaj łączniczko. – dodała, już przyjaźniej, na widok urażonej nieco miny dziewczynki. – Jak się nazywasz?
- Brat mi mówił, żebym nie ujawniała swojego nazwiska. – odpowiedziała dumnie mała. – Jestem łączniczka „Jaskółka”. To mój pseudonim konspiracyjny.
- Brat ci mówił... Jesteś siostrą Staszka Witkowskiego? – skojarzyła pani porucznik. – Poczekaj chwilkę mała! KRZYSIEK, NADZORUJ GASZENIE, JA MUSZĘ COŚ ZAŁATWIĆ! – wydała rozkaz, widząc zamieszanie wywołane jej odejściem.
- Ta jest! – usłyszała zduszoną odpowiedź. Wzięła małą łączniczkę za ramię i schroniła się z nią za mur. Zdjęła hełm z głowy. Niesfornie wymknęły się spod niego kosmyki jaśniutkich włosów. Dziewczynka patrzyła na młodą panią porucznik z zazdrością. Gdzie do tych szlachetnych rysów i pięknych włosów jej zadartemu nosowi, piegom i popielatym mysim ogonkom... Gdzie jej piskliwemu głosikowi do ostrego, metalicznego altu... Gdzie jej do wojska...
- To jesteś siostrą Staszka? Irenka Witkowska? – powtórzyła pytanie pani porucznik Czarna.
- Skąd pani wie... Ups! – dziewczynka chwyciła się za usta. Pani porucznik uśmiechnęła się krzywo. –Tylko niech pani oficer nie mówi w karnym raporcie... – przestraszyła się nie na żarty.
- Daję słowo, nie powiem. – roześmiała się dziewczyna, mniej zimno niż wcześniej. – Daj spokój z oficerem. Jak już ujawniamy nazwiska – jestem Baśka Czarnecka. – podała dziewczynce rękę w dziurawej rękawiczce bez palców. Irenka uścisnęła ją bez wahania. Jakie twarde były ręce żołnierza. A jakie chude dłonie dziecka wychowywanego w czasie okupacji...
- To z czym przychodzisz mała łączniczko?
- Mój dowódca prosi o pomoc, pani porucznik! Na Starym Mieście brakuje nam broni. Prosimy o erkaem i kilka granatów.
- Kurwa mać... - mruknęła porucznik Czarna, krzywiąc się. Irenka aż się zarumieniła z zakłopotania, ale nie powiedziała ani słowa.
– Powiedz bratu, że mi właśnie spalili kwaterę i granatów nie mam żadnych, a moi genialni żołnierze zepsuli erkaem, bo nie mieli pojęcia jak go naładować. Niech, cholera, łączy się ze mną w żalu, że dostałam takich kretynów pod dowodzenie. Poza tym, on ciebie, mała, wysłał po erkaem? Przecież ty byś go nawet nie ruszyła! Nie ma tam u was nikogo starszego?
Irenka spuściła głowę. Nie wyszło. Misja się nie udała. Pociągnęła nosem. Staszek stwierdzi, że się do niczego nie nadaję. Każe wracać do piwnic. A mi się tam siedzieć nie chce...
- Cicho, nie rycz. – syknęła pani porucznik, trochę na wyrost. – Kto to widział, żeby się łączniczka mazgaiła? Dostaniesz broń dla brata. – dziewczyna odpięła klamrę od karabinu i przewiesiła go Irence przez ramię. – Co prawda to nie erkaem, ale w dobrych rękach rzadko chybia.
- Dziękuję pani porucznik. – dziewczynka stuknęła bucikami, zasalutowała i chciała odejść. Czarna zatrzymała ją jednak.
- Gdzie masz hełm? – spytała ostro.
- Nie dostałam.
- A opaskę?
- Zgubiłam po drodze.
Pani porucznik Czarna, znana z przywiązania do symboli, włożyła Irence na głowę swój hełm i oddała swoją opaskę.
- Uciekaj mała. – powiedziała nienaturalnie ciepłym głosem. – Uważaj na siebie.
Hełm zjeżdżał Irence na oczy gdy biegła z powrotem do brata, z przyciężkim karabinem na plecach.
***
Pani porucznik Czarna po kilku godzinach zmuszona była przeprowadzić swój oddział z na Starówkę. Postanowiła przy okazji zajrzeć do Stacha, sprawdzić jak ma się mała „Jaskółka”. Długo wyrzucała sobie, że nie dała dziewczynce eskorty na drogę powrotną...
***
Zaskoczyły ich gruzy trzech kamienic, które jeszcze wczoraj widzieli całe. Któraś z dziewcząt rozpłakała się – o ile dało się zrozumieć, w jednej z nich mieszkała jej matka. Czarna kazała oddziałowi przeszukać ruiny w poszukiwaniu broni, jedzenia czy prowizorycznych opatrunków. Sama powoli i niepewnie zbliżyła się do leżących w pobliżu ciał. Co chciała zobaczyć? To jasne, że trupy „trupich główek”, parszywych szkopów z cholernego SS. Nie zobaczyła.
Cywile. Wyraźnie widać było – troje starszych ludzi, niemowlę i mężczyzna – inwalida bez nogi. Parę kroków dalej ciało dziecka. Na oko dwunastoletniego.
Zaklęła. Nienawidziła takich widoków. Nikomu nie mogła się do tego przyznać, ale nawet po wielu dniach Powstania, robiły one na niej wstrząsające wrażenie. Wielokrotnie już musiała walczyć z mdłościami, żeby się nie skompromitować przed oddziałem...
Przygniecione gruzem dziecko poruszyło się gwałtownie. Czarna podbiegła do niego. Oblał ją zimny pot. Na bruku leżała Irenka Witkowska. Dziewczynka podniosła głowę. Żyła. Twarz miała poszarzałą z bólu, nogę zdruzgotaną pod gruzem, ale żyła.
- Irenka! Co się stało?!
- Nie wiem, pani porucznik. – odpowiedziała słabo dziewczynka. – Tak jakoś wyszło.
- Ciii, nie mów bo się męczysz. SANITARIUSZKA! ŻWAWO MARYSIA, cholera jasna, nie wygląda to dobrze...
- Jakoś tak się złożyło... – odezwała się cichutko Irenka. – Ale doniosłam karabin. Staszek się ucieszył.
Panią porucznik poczuła, że drżą jej ręce. Daremnie walczyła z napływającymi do oczu łzami. Daremnie tłumaczyła sobie, ze Marysia coś jeszcze zaradzi. Wystarczająco wiele razy widziała ludzi umierających, żeby zauważyć, jak koszmarnie powolnieją ruchy i mowa „Jaskółki”.
- Proszę nie płakać, pani porucznik. – szepnęła Irenka z uśmiechem. – Kto to widział, żeby się żołnierz mazgaił.
Nadbiegła sanitariuszka. Miała wylęknione oczy.
- Marysia, jesteś wreszcie, rzuć na to okiem, noga jest zdruzgotana, ale może jakoś... – wyrzuciła z siebie Czarna, łapiąc Irenkę za rękę. Dłoń dziewczynki była zimna, pani porucznik nie zwróciła jednak na to uwagi. Sanitariuszka pochyliła się nad piersią dziewczynki. Pokiwała smutno głową.
- Pani porucznik...
- NO ZRÓB COŚ DO CHOLERY!
- Baśka... Ona nie żyje.
Pani porucznik Czarna po raz pierwszy zwątpiła w sens Powstania. Irenka Witkowska „Jaskółka”, łączniczka batalionu Miotła uśmiechała się słodko.

Owoc mojej długoletniej fascynacji Powstaniem Warszawskim. Z góry przepraszam za błędy merytoryczne znawców historii - moja fascynacja była raczej literacka...
"Opatrzności wyroki, jak po deszczu - rynna:
Kto jeno w niebo patrzy - tego i zamoczy."
Odpowiedz
#2
Piwo za decyzje, bo tekst komentowalem juz wczesniej (oczywiscie pozytywnie Smile ).
Ciekawie wyglada Twoj podpis po takim opowiadaniu...
"Gdy czasem ogarnia cię uczucie dziwnego przygnębienia - nie przejmuj się. Pewnie jesteś głodny."
Odpowiedz
#3
Nie zorientowałam się. Ale rzeczywiście, pasuje jak ulał Smile . Swoją drogą - dokonałam dość znacznych zmian, w stosunku do tekstu, który znałeś, ale mogłeś nie zauważyć.
"Opatrzności wyroki, jak po deszczu - rynna:
Kto jeno w niebo patrzy - tego i zamoczy."
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości